Op koers liggen voor weer een mooi seizoen, hoewel de eindbestemming langzaam in zicht komt. Het ontspannen sfeertje uit mijn vorige blog heerst nog steeds op de camping. De dagen zijn nog zwoel, de temperaturen wat lager dan de hittegolven in Juli en begin Augustus, met hier en daar een lekker windje en de gezelligheid met de gasten blijft op hetzelfde niveau doorgaan.
Op koers liggen. Een term uit de zeevaart en mooi passend bij de omgeving waar ik me dit seizoen in bevindt. Ik blijf rustig meebewegen met de dagen, terwijl ik ook tegelijker tijd voel dat de haven weer langzaam dichterbij komt. Tot die tijd blijf ik nog even varen. Alsof ik met een zacht windje in de rug nog genoeg momenten mag beleven om van te genieten voordat ik half September weer voor anker mag gaan.
Vijgenboom
In het laatste gedeelte van dit seizoen, zijn er weer veel Duitsers. De één zegt geen boe of bah, de ander kletst je de oren van de kop af. Zo ook de gast die achter mij in een mobile home zitten. Waar ik op mijn dagelijkse rondje langs mijn gasten, in 3 a 4 minuutjes vraag of alles naar wens is en/of ze informatie willen hebben, is het bij deze gast een ander verhaal. Tien minuten tot een kwartier was geen uitzondering. Wel gezellig hoor.
Ik was al een aantal keer bij ze langsgelopen en telkens zag ik daar een hoge plant op hun veranda staan. Mijn nieuwsgierigheid werd op een gegeven moment toch te groot. Ik vraag wat voor plant dat is. “Een vijg”, antwoordt hij. “Oh, ok. Hebben ze die niet in Duitsland?”, vraag ik. “Jawel, alleen het is een hobby van mij. Elke keer als ik op vakantie ben, neem ik een nieuwe vijgenboom weer mee naar huis. Ik heb thuis land waar ik ze dan plant en ik ben van mening dat de vijgenbomen in zuidelijke landen sterker zijn, dan bij ons in Duitsland, dus daarom koop ik ze hier”. “Hoe krijg je die mee dan?”, vraag ik nog. “In de dakkoffer”, zegt hij. Ik kijk naar zijn dakkoffer en terug naar de vijgenboom. Hij ziet me denken. “Ja, zegt hij. Hij is iets groter uitgevallen dan dat ik dacht”.
Twee dagen later zijn ze aan het inpakken voor vertrek. Ik loop langs en hij houdt mij even aan. “Kijk”, roept hij triomfantelijk. Hij past net aan in de dakkoffer”. Ik zie lachend de vijgenboom klem liggen in de dakkoffer. Kan geen kant op. Ik zeg: “goed gedaan” en schudt hem de hand. Zijn vrouw staat lachend met rollende ogen en hoofdschuddend naast hem en zegt: “Het zijn altijd die vijgen, gek wordt je ervan”. Lachend nemen we afscheid. Een vrolijke Duitser, zo groot als een beer, maar zo blij als een klein kind met zijn vijgenboom….Mooi toch?
Yoda
Een Duits gezin met een hond meldt zich bij mijn receptie om zich in te checken. Wat ik later begreep, dat het een kruising is tussen een Retriever en nog iets. En dat iets, konden ze zelf ook niet ontdekken. Ze had de naam Yoda. Ik vond het bijzondere naam. Ze had deze naam gekregen omdat het verwijst naar Star Wars.
Star Wars liefhebbers weten direct wie Yoda is. Yoda is een personage die bekend staat om zijn grote en krachtige wijsheden met puntige oren. Ik had er nog nooit van gehoord.
Yoda was in dit geval die vrolijke hond met toch wel wat puntige oren. Het baasje vond de naam Yoda goed bij haar passen omdat ze dan krachtiger over zou komen, dan dat ze in werkelijkheid was. Ze werd bestempeld door haar baasje als een domme hond…..Ik had gelijk medelijden met Yoda.
Of Yoda er iets van kon schelen, ik geloof het niet. Tien dagen lang liep Yoda al kwispelend in het rond en was ze ieder allemans vriendje. Daar waar de meeste honden hun veranda beschermende met luid geblaf, stond Yoda je gewoon kwispelend op te wachten. Zodra het hekje openging, sprong ze van het trappetje en liet ze zich door iedereen even lekker kriebelen. Zo dom was ze dus niet…..
Bij vertrek zei ik tegen Yoda, dat als ze geen grote en kleine baasjes had gehad, dan had ze mogen blijven. Maar ja, dat kon ik de kinderen natuurlijk niet aandoen. Wat een lieverd was Yoda zeg….
Op Koers
Zo lig ik dus al het hele seizoen op koers. En kabbelen we nog een paar weekjes door, voordat we weer voor anker gaan. Er zullen nog genoeg mooie en grappige momenten met de gasten en honden onderweg zijn. Juist die kleine ontmoetingen maken deze laatste weken nog even bijzonder en gaan er zeker voor zorgen, dat dit seizoen ook met een glimlach weer kan worden afgesloten.
