De tijd is als water

De tijd is als water van het Trasimenomeer dat zich langzaam terugtrekt van de oevers. Terwijl je nog geniet van lange zomeravonden op de pier en het spel van dat licht op het wateroppervlak, glipt het water onopgemerkt terug, steeds verder weg van de waterkant. Pas als het water zich zover heeft teruggetrokken, besef je pas hoeveel tijd er ongemerkt weer voorbij is gegaan.

Zo verstrijkt de tijd. Minuten worden uren, uren worden dagen en dagen worden weken. De seizoenen aan het Trasimenomeer verschuiven haast ongemerkt. En wie aandachtig kijkt, ziet in het achterblijvende natte drek de afdrukken van alles wat geweest is. Zomer herinneringen kringelen in het water, soms troebel, soms helder, maar altijd in beweging. De tijd laat zich niet vangen, ze glijdt door de vingers als het koele water, en toch is ze altijd aanwezig.
De tijd is als water: een stille getuige van mijn campingbestaan aan de oevers van het Trasimenomeer.

Volle bak in het hoogseizoen

En dan, is er opeens volle bak in het hoogseizoen. Vult de camping zich met een bonte stoet aan campinggasten met stemmen in alle talen. Hoe rustig het in het voorseizoen was, hoe het volle bak werd in het hoogseizoen; de paden tussen de accommodaties werden een levendige stroom van fietsen, klappende slippers, blèrende kinderen en lachende gezichten. De wijn werd gedeeld op de veranda’s. En de verhalen dwarrelden als muggen door de avondlucht.

De tijd op de camping in het hoogseizoen was in alle opzichten intens en uitbundig, een bruisend decor waar elk moment zich volpropte met herinneringen. Maar zelfs in de drukte viel op zwoele avonden een stilte over het Trasimenomeer en weerkaatsten de echo’s van de dag in de verte, als een belofte dat de tijd hier altijd een beetje anders stroomt.

Je wordt geleefd

Je wordt geleefd in het hoogseizoen op een camping. De dagen rijgen zich aaneen tot een lange sliert van actie en onverwachte gebeurtenissen. Soms vergeet je of het nu woensdag is of zaterdag. De tijd bestaat vooral uit de taken die elkaar opvolgen zonder pauze. De dag bruist al vóórdat je de eerste stap buiten zet. Het dagelijkse rustige ochtendritueel van mijn ontbijt wordt al snel gevolgd door de eerste gasten die om advies vragen. Over de mooiste stadjes en waar de leukste marktjes zijn. Gevraagd om extra linnengoed. Een sleutel die opeens zoek raakt, iedereen in rep en roer is en dan uiteindelijk opduikt in een kinderhand.

In deze periode lijkt de tijd niet alleen door je vingers te glippen, maar je mee te sleuren als een snelle stroming. Je leeft op het ritme van de camping, ademt de geur van vers gemaaid gras en zonnebrand, en raakt verwikkeld in het dagelijkse spel van improviseren en anticiperen. Soms komt de avond sneller dan verwacht en zit je midden in een gesprek met een gast nog na te trillen van de hectiek van de dag, terwijl de lucht al langzaam roze kleurt boven het Trasimenomeer.

Juist in die drukte besef je dat het hoogseizoen niet alleen vraagt om inzet, maar je ook uitnodigt om je over te geven aan het moment, te lachen om een stormachtige ochtend of een vergeten verjaardag, en elke dag te ervaren als een nieuw avontuur. Want midden in deze drukte ontvouwt zich een soort harmonie en routine en het besef dat je deel uitmaakt van honderden vakanties, elk met hun eigen verwachtingen en verhalen.

De rust keert terug

Haast ongemerkt, keert de rust terug in september. De zomervakantie is voorbij. De stemmen verstillen. De geur van barbecue en zonnebrand vervaagt en het Trasimenomeer weerspiegelt een andere stilte; een stilte vol weidsheid.

In het laagseizoen neemt de tijd opnieuw een andere vorm aan. Waar je eerst werd geleefd, krijg je nu de dagen terug in handen. De ochtenden zijn fris en helder. De camping ademt uit, de stoelen op de veranda’s blijven leeg tot de zon ze langzaam weer opwarmt.

De routine verandert: geen rijen bij de receptie, geen stroom meer van vragen, verzoeken of vergeten sleutels. Je hebt tijd om je rustig voor te bereiden voor de afbouw van het seizoen. De camping is weer van jou en de paar gasten die nog blijven komen. Samen deel je de luxe van ruimte en stilte.

Elke ontmoeting wordt nu bijzonder. Gesprekken vertragen. Je merkt hoe de natuur zich voorbereidt op de herfst. De wind trekt sporen over het water en de dagen worden korter. Wat overblijft is een gevoel van dankbaarheid voor de herinneringen van het hoogseizoen. En een zachte troost van de rustige dagen die nu nog komen.

De tijd is als water: een stille getuige van mijn campingbestaan aan de oevers van het Trasimenomeer.